Czasem rzeczy najzwyklejsze - kiedy się je dzieli z właściwymi ludźmi - bywają niezwykłe - recenzja książki Szczęściarz Nicholas Sparks

Czasem rzeczy najzwyklejsze - kiedy się je dzieli z właściwymi ludźmi - bywają niezwykłe - recenzja książki Szczęściarz Nicholas Sparks



Czasem rzeczy najzwyklejsze - kiedy się je dzieli z właściwymi ludźmi - bywają niezwykłe.

Nicholas Sparks to jeden z najpopularniejszych pisarzy romansu. Jakoś nigdy nie miałam jednak okazji sięgnąć po jego twórczość, chociaż widziałam wiele filmów na podstawie jego dzieł. Nie chciałam jednak się zniechęcać tym, że za romansami nieszczególnie przepadam i postanowiłam dać szansę autorowi i wreszcie zapoznać się z jego, jakże zachwalaną na prawo i lewo, twórczością. 

"Szczęściarz" opowiada historię weterana wojennego Logana, który dzięki pewnemu, znalezionemu na froncie przedmiotowi ma bezgraniczne szczęście. Postanawia on odnaleźć osobę, która przedstawiona jest na jego szczęśliwym amulecie. Czy los pozwoli mu na odnalezienie kobiety i prawdziwego szczęścia? Czy może wyczerpał już swój dzban z dobrą passą i powinien przygotować się już tylko na najgorsze? 

Książka jest typowym romansem, więc jeśli spodziewacie się znaleźć w niej coś odkrywczego, to niestety się zawiedziecie. Pozycja idealnie reprezentuje swój gatunek wraz z jego wadami oraz zaletami. Historia jest dość prosta, nie zawiera żadnych wielkich czy wyszukanych zwrotów akcji. Bohaterowie to również zwykli mieszkańcy z przedmieścia, którzy charakteryzują się określonymi postawami i reprezentują pewne typowe schematy. Na kartach powieści możemy spotkać złego, byłego męża, matkę z małym, mądrym jak na swój wiek dzieckiem, kobietę, która zastępuje matce chłopca całą rodzinę i jest symbolem ogniska domowego oraz dobrego mężczyznę, skrywającego jakiś sekret, który próbuje zdobyć serce ukochanej. Brzmi znajomo prawda? Mimo tego, że książka na schemacie stoi i schematem pogania, czytało mi się ją nadzwyczaj dobrze. Styl pisania autora pozwala na włączenie się czytelnika w historię i poznania jej z różnych perspektyw. Każda z głównych postaci ma tutaj coś do powiedzenia i przekazuje to co myśli czytelnikowi. Dzięki temu dużo bardziej wciągamy się w przedstawioną historię i z zainteresowaniem śledzimy dalsze losy bohaterów. 

Jak już wspomniałam wcześniej przedstawiona historia jest bardzo prosta, przez co lekka i przystępna w odbiorze. Nie musimy się w trakcie lektury namęczyć nad myśleniem, jest to idealna lektura kiedy chcemy dać odpocząć naszemu mózgowi, kiedy szukamy czegoś na odstresowanie i rozluźnienie. Dodatkowo warto wspomnieć, że postacie są bardzo ciepłe i przywodzą na myśl domowe ognisko przy którym czytelnik może się ogrzać w chłodne dni. 

Można powiedzieć, że książka była dla mnie dość obojętna. Nie do końca przejęłam się losem bohaterów ponieważ od początku wiedziałam, że doczekam się szczęśliwego zakończenia. Mimo to uważam, że kiedy będę miała gorszy dzień śmiało sięgnę po inne książki Nicholasa Sparksa, bije od nich tak wiele uroku, że poprawią mi humor nawet w najgorsze dni. 


Tytuł: "Szczęściarz"
Autor: Nicholas Sparks
Ilość stron: 396
Wydawnictwo: Albatros 
Kategoria: literatura obyczajowa i romans 
Ocena: 5,5/10 

W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!

W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!



W dzisiejszej odsłonie naszej zabawy poznacie odpowiedzi Marty z bloga Marta wśród książek! Mam nadzieję, że jej odpowiedzi wam się spodobają, a nasza uczestniczka nie żałuje, że wzięła udział w akcji! :)

W książkowym ogniu pytań! - Marta wśród książek!

Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z części serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”
I to jest również pytanie kierowane do każdego uczestnika, interpretacja jest dowolna, można je odnieść do siebie, dowolnej książki, filozofować czy odnosić do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraźcie sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do was.


1.  Czy jest coś piękniejszego na świecie od liter?
Cornelia Funke „Atramentowe serce”
Na świecie nie ma nic piękniejszego od liter. To one pobudzają naszą wyobraźnie do działania i nadają sens istnieniu. Pozwalają na poznanie świata w całym jego ogromie, a to przecież tylko kilkadziesiąt znaków, które po złączeniu tworzą magię.

2.   Czy jeśli człowiek długo przed czymś się broni, traci to zupełnie?
Cassandra Clare „Mechaniczny książę”
Zdarza się, iż nadmierny upór może do człowieka zniechęcić. Czasem łatwiej przestać się bronić i w najgorszym wypadku stracić cząstkę siebie niż zaprzepaścić coś co może nas stworzyć od nowa.

3. -  Wielu spośród żyjących zasługuje na śmierć. A niejeden z tych, którzy umierają, zasługuje na życie. Czy możesz ich nim obdarzyć?
John Ronald Reuel Tolkien „Drużyna Pierścienia”
Dałbym życie każdemu, kto choć trochę na to zasługuje, lecz kim jestem by rozdzielać żywoty i odbierać jednym by zaspokoić innych. Niech śmierć rządzi sama bym mógł zasypiać sam ze swymi myślami.

4. - Zastanawiam się - rzekł - czy gwiazdy świecą po to żeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją?
Antoine de Saint-Exupéry „Mały Książę
Gdy rodzisz się a wraz z tobą twa dusza, na niebie pojawia się gwiazda, której odnalezienie jest sensem twojego istnienia. Wszak żyjesz po to, by połączyć to co cielesne z tym co duchowe. Każdy kiedyś odnajdzie swoją gwiazdę i połączy się z nią na zawsze.

5.  Dlaczego ludzie muszą być tak samotni? Jaki to ma sens? Na tym świecie żyją miliony ludzi; każdy z nich tęskni, szuka spełnienia u innych, a jednak się izoluje. Dlaczego? Czy Ziemia powstała tylko po to, by pielęgnować ludzką samotność?
Haruki Murakami „Sputnik Sweetheart”
Człowiek to przekorne stworzenie i zawsze dąży do odwrotności swych pragnień. Gdy otoczony jest ludźmi, szuka samotności i ukojenia, które daje cisza. Jednak, gdy napełni swoją duszę ciszą po brzegi zechce się nią dzielić z innymi. Tak już jest w życiu, jesteś samotny wśród milionów tylko po to by tęsknić za towarzystwem i je doceniać.

6. - ...Czekać. Czy to to samo, co tęsknić?.. .
Janusz Leon Wiśniewski „Samotność w Sieci”
A czy słuchać to, to samo, co słyszeć? Czekasz na autobus, na paczkę czy wydanie nowej powieści. Tęsknisz za domem, ludźmi i dobrą książką. Tęsknisz za tym co znane lub na to co jest porywem serca zaś czekasz na nieuniknione.

Jeszcze raz dziękuję Marcie za udział i do zobaczenia w kolejnej odsłonie naszej akcji! :)

W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!

W książkowym ogniu pytań! - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!



W dzisiejszej odsłonie naszej akcji, wzięła udział kolejna, wspaniała blogerka, autorka bloga Papierowy bluszcz! Mam nadzieję, że dobrze się bawiła odpowiadając na pytania! :)

W książkowym ogniu pytań! - Papierowy bluszcz!

Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z części serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”
I to jest również pytanie kierowane do każdego uczestnika, interpretacja jest dowolna, można je odnieść do siebie, dowolnej książki, filozofować czy odnosić do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraźcie sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do was.


1. Przez wszystkie te tysiąclecia ludziom nie udało się rozgryźć zagadki, jaką jest miłość.
Na ile jest sprawą ciała, a na ile umysłu?Ile w niej przypadku, a ile przeznaczenia?
Myślę, że miłość jest kwestią przypadku. Nie każdemu bowiem jest ona pisana.
-Co masz na myśli?-spytał.-Czy życzysz mi dobrego dnia, czy też spodziewasz się dobrego dnia niezależnie od moich pragnień? A może czujesz się dziś dobrze albo też wyglądasz tego dnia czegoś szczególnie dobrego dla siebie?

Stephenie Meyer „Intruz”
I kolejne tysiąclecia upłyną, a człowiek nie będzie potrafił wyjaśnić „tego zjawiska”.  Miłość dla każdego jest czymś innym – każdy zdefiniuje ją inaczej i inaczej będzie ją odczuwał.


2. Co było gorsze? Zwariować czy naprawdę podróżować w czasie?
Kerstin Gier „Czerwień rubinu”
Zdecydowanie zwariowanie (tudzież szaleństwo) byłoby gorsze. Podróże w czasie mogłyby być cudowną szansą na poznanie przeszłości z zupełnie innej strony.


3. - Dobrego dnia!(...)
John Ronald Reuel Tolkien „Hobbit, czyli tam i z powrotem”
Hmmm… myślę, że to życzenie by dzień okazał się dobry… dla obu stron :) W końcu, jak mawiają ludzie, trzeba być optymistą :).


4. - Może tylko nam odchodzenie wydaje się straszne? Może bardziej cierpią ci, co zostają?
Dorota Terakowska „Poczwarka”
Bardziej cierpią ci, którzy muszą pogodzić się ze stratą. W wielu kulturach żałoba związana jest ze smutkiem, nieumiejętnością poradzenia sobie z zastałą sytuacją i skupienie się na tym, „że to mnie boli”… Gdyby ludzie potrafili spojrzeć na tę sprawę z innej perspektywy – zmarły jest teraz w innym, lepszym świecie, bez bólu itd. i my, ci którzy zostali, powinniśmy się cieszyć tym „faktem”, to powinno przynieść nam ulgę w cierpieniu… wszak kiedyś i my znajdziemy się po drugiej stronie… i czy chcielibyśmy, by inni cierpieli z tego powodu?


5. On kupił jej sześć sukienek, a ja wskrzesiłem z martwych jej pieprzonego kota, więc kto kocha ją bardziej?

Stephen King „Cmętarz zwieżąt”
Pytanie, kogo ona kocha i z kim chce być…


6. - Wiesz, co to wiara?
Stephen King „Cmętarz zwieżąt”

Wierzę, że wiem, czym jest wiara. A czy to, co wydaje mi się, że wiem, faktycznie nią jest, to już inne pytanie… :)

Jeszcze raz ogromnie dziękuję Michalinie za udział w zabawie i zapraszam na kolejne odsłony z nowymi uczestniczkami! :)

Czasami słowa mają większy wpływ na czyjeś serce niż pocałunki. - recenzja książki Eleonora i Park Rainbow Rowell

Czasami słowa mają większy wpływ na czyjeś serce niż pocałunki. - recenzja książki Eleonora i Park Rainbow Rowell



Czasami słowa mają większy wpływ na czyjeś serce niż pocałunki.


Pod koniec wakacji miałam bardzo wielką ochotę na czytanie lekkich książek z nutą romansu, które nie wymagałyby od mojego mózgu intensywnej pracy i zastanawiania się nad życiem. Będąc na wyjeździe nie miałam zbyt dużego wyboru w lekturach dlatego kiedy na czytniku znalazłam "Eleonore i Parka" postanowiłam dać jej szansę i zobaczyć czy historia przypadnie mi do gustu. 

"Eleonora i Park" opowiada historię dwójki młodych ludzi, tytułowego Parka i Eleonory, którzy poznają się podczas jazdy szkolnym autobusem. Oboje są indywidualistami, którzy muszą zmierzyć się ze swoimi problemami oraz demonami, które usilnie starają się ukryć przed wzrokiem innych. Czy uda im się potwierdzić powiedzenie, że przeciwieństwa się przyciągają czy może wręcz odwrotnie, obalą jego założenie?

Na początku muszę powiedzieć, że książki Rowell nie są wymagające i są idealne na ciepłe dni, albo leżakowanie pod kocem z gorącą czekoladą. Opowieści zawierają w sobie ważne, trudne treści, jednak są to pozycje głównie dla nastolatków dlatego wydaje mi się, że forma w jakiej przekazana jest historia nie będzie wymagająca dla bardziej doświadczonych czytelników. Opowieść o Eleonorze i Parku ma swój klimat. Od początku do końca wciąga nas w świat w stylu retro, co pozwala nam na oderwanie od obecnej rzeczywistości. Akcja jest dość szybka, nie dostaniemy tutaj długich opisów czy uzewnętrznień bohaterów spisanych na kilkaset stron. Książka wprowadza nas w akcję, której punktu kulminacyjnego, niestety dość łatwo możemy się domyślić, nie jest on zaskakujący czy niemożliwy do przewidzenia, jest dość typowy dla książek z gatunku, który reprezentuje. 

Postać Parka była moim zdaniem wykreowana dużo staranniej niż postać Eleonory. Miałam momenty, w których nie potrafiłam zrozumieć zachowania bohaterki, irytowało mnie do tego stopnia, że miałam ochotę mocno nią potrząsnąć, żeby wreszcie wzięła się w garść i zrobiła cokolwiek ze swoim życiem. Czasem miałam wrażenie jakby jej świat odbiegał od świata innych bohaterów, a jej światopogląd był dość mocno wypaczony. Postać Parka jest dość neutralna. Jego zachowanie dużo łatwiej zrozumieć i wytłumaczyć, kieruje się prostymi zasadami oraz logiką, przez co może reprezentować większość młodych ludzi. Warto zwrócić uwagę, że autorka tworząc kreacje bohaterów dużą wagę postawiła na ich inność. Każde z nich jest na swój sposób różne, odbiega od normy, ale mimo to, jest podobne do nastolatka - czytelnika. Dzięki temu jest on w stanie lepiej zrozumieć przedstawioną historię i odnieść ją do samego siebie. 

Dużym minusem powieści jest jej zakończenie. Nie chciałabym tu spoilerować, ale osoby które czytały książkę proszę o komentarz, czy was też tak zirytował zabieg jakiego dokonała autorka? Ja jestem osobą, która nienawidzi zakończeń otwartych i krew mnie zalewa kiedy kolejny raz czytam książkę która pozostawia historię zupełnie otwartą i niedokończoną! Mimo to, książka porusza ważny temat odmienności, akceptacji samego siebie, szukania własnego "ja" wśród tysiąca innych. Ważny jest również motyw rodziny, jej braku i poczucia przynależności do kogoś kto całkowicie nas wyniszcza. 

Podsumowując książka nie była zła, ale również nie jest to pozycja do której chciałabym kiedyś wrócić. Wydaje mi się, że młodsze nastolatki lepiej odnajdą się w tej historii ponieważ to głównie do nich kierowane są słowa autorki. Historia potrafi chwycić za serce i pozwala uśmiechnąć się myśląc o tym, że gdzieś na świecie jest osoba, która mimo różnic potrafi nas idealnie dopełnić. 

Tytuł: "Eleonora i Park"
Autor: Rainbow Rowell
Ilość stron: 340 
Wydawnictwo: Otwarte
Kategoria: literatura młodzieżowa 
Ocena: 6/10 
W książkowym ogniu pytań - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!

W książkowym ogniu pytań - wielki książkowy wywiad z blogerami i vlogerami książkowymi edycja 2!



Ogromnie mnie to cieszy, że aż tak wiele osób zgłosiło się do akcji i mogę wam udostępniać tego typu posty aż dwa razy w tygodniu! 
Dzisiaj odpowiedzi zgodziła się udzielić Smooky! Mam nadzieję, że dobrze się przy tym bawiłaś :)


W książkowym ogniu pytań! - Smooky!

Przykładowe pytanie: Harry zadaje takie pytanie Dumbledorowi w jednej z części serii
„Niech mi pan powie jeszcze tylko jedno – odezwał się Harry. – Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie?”
I to jest również pytanie kierowane do każdego uczestnika, interpretacja jest dowolna, można je odnieść do siebie, dowolnej książki, filozofować czy odnosić do samego Harry'ego. Jak tylko masz ochotę, wyobraźcie sobie, że bohater kieruje pytanie zamiast do Dumbledora to do was.


1.  Czy jest coś piękniejszego na świecie od liter?
Cornelia Funke „Atramentowe serce”
Piękno to pojęcie subiektywne. Tak naprawdę każdy postrzega piękno inaczej i widzi je w różnych rzeczach. Dla jednych to drogocenne dzieło sztuki brylujące na wystawie jakiejś galerii, dla innych spektakl w teatrze, czy emocje towarzyszące mu podczas oglądania sztuki baletowej. Są też tacy, którzy za piękno uważają pustą polanę skąpaną w wiosennym słońcu, czy ślady dziecięcych bosych stóp na piasku. Faktem natomiast jest, że gdyby litery nie istniały wiele z tych niesamowitych momentów życia nigdy nie zostałoby uwiecznionych. Pamięć ludzka jest zawodna, wspomnienia wraz z upływem czasu się zacierają, ale słowo pisane pozostanie niemal wieczne. W powieściach, w pamiętnikach, w listach. Pięknem należy się dzielić, litery w jakimś stopniu na to pozwalają.

2. - Bądźcie szaleni, ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi. A teraz skupcie się na tej róży i pozwólcie, by objawiło się wasze prawdziwe JA.
- Co to jest prawdziwe JA?
Na ile jest sprawą ciała, a na ile umysłu?
Ile w niej przypadku, a ile przeznaczenia?

Paulo Coelho „Weronika postanawia umrzeć”
To, coś co siedzi głęboko we wnętrzu każdego człowieka. Ukryte, skrępowane i zahukane. Coś czemu nie pozwalamy wydostać się na powierzchnię w obawie przed tym, co powiedzą ludzie. To prawdziwi my, wolne ptaki, które czując wiatr mogą swobodnie rozpostrzeć skrzydła, a nie utkane z oczekiwań, narzuconych z góry zachowań i zasad dobrego wychowania, marne podobizny trzymane w ładnych klatkach. To nieograniczane niczym marzenia, niepohamowane pragnienia i ludzkie ochoty, by się nie wahać i próbować. To robienie tego, czego się chce i mówienie tego, co się myśli bez oglądania się na innych, na to co wypada, a co nie.

3. Czy szaleniec wie, że jest szaleńcem?
Carlos Ruiz Zafón „Cień wiatru”
Myślę, że szaleniec wcale nie jest szaleńcem. Nazywany jest szaleńcem tylko dlatego, że inni przykleili mu taką łatkę. To po prostu człowiek inteligentny, taki który ma odwagę próbować nowych rzeczy, który się nie ogranicza i nie daje się zaszufladkować. Wychodzi poza sztywne ramy, nie powiela uklepanych schematów, nie dusi w sobie śmiechu, gdy coś go rozbawi i nie boi się dać upust swojej frustracji, gdy coś go zezłości. Gada, gdy czuje, że ma coś do powiedzenia i milczy, gdy ma ochotę zostać sam ze sobą i pomyśleć. Jest nieprzewidywalny i dlatego określany szaleńcem. Bo ludzie są stworzeniami stadnymi, idą za tłumem, czasem nie zastanawiając się przy tym dlaczego. Nie lubią odmienności, nie akceptują swobody i zachowań, które wykraczają poza odgórnie narzucone normy. Zatem szaleniec wcale nie jest szaleńcem, to człowiek, któremu powinniśmy zazdrościć.

4. - Chodzi o to, że należy trzymać się blisko przyjaciół, a wrogów jeszcze bliżej?
Cassandra Clare „Miasto Upadłych Aniołów”
Chodzi o to, by żyć w taki sposób, który nie przysporzy nam wrogów. Szanować innych ludzi, ale szanować również siebie, a jeśli już przez nasze drzwi wedrze się jakiś antagonista, oddzielić się od niego grubą kreską i pójść dalej. Życie jest zbyt krótkie, by marnować je na coś, co nie wnosi do niego nic wartościowego.

5. Bądź tak uprzejmy i spróbuj przemyśleć następujący problem - na co by się zdało twoje dobro, gdyby nie istniało zło, i jak by wyglądała ziemia, gdyby z niej zniknęły cienie? Przecież cienie rzucają przedmioty i ludzie. Oto cień mojej szpady. Ale są również cienie drzew i cienie istot żywych. A może chcesz złupić całą kulę ziemską, usuwając z jej powierzchni wszystkie drzewa i wszystko, co żyje, ponieważ masz taką fantazję, żeby się napawać niezmąconą światłością?
Michaił Bułhakow „Mistrz i Małgorzata”
Trzeba zaakceptować cienie, by móc w pełni cieszyć się i docenić światło.

6. - Przez wszystkie te tysiąclecia ludziom nie udało się rozgryźć zagadki, jaką jest miłość. Na ile jest sprawą ciała, a na ile umysłu?
Ile w niej przypadku, a ile przeznaczenia?
Stephenie Meyer „Intruz”

Miłość nie jest czymś, co należy analizować. Nie chodzi o to, by rozkładać ją na czynniki pierwsze, dociekać, albo się nad nią zastanawiać, wciąż zadając pytania, które nigdy nie znajdą jednoznacznej odpowiedzi. Miłość nie jest zagadką do rozwiązania. Miłość jest sekretem do smakowania.

Ogromnie dziękuję za tak wspaniałe odpowiedzi i zapraszam na kolejną odsłonę akcji, która już niebawem! :)

Copyright © 2014 Poczytajmy coś ! , Blogger